123456789
بهترین روش کاشت مو و ترمیم مو
کاشت مو طبیعی

بهترین روش کاشت مو و ترمیم مو

کاشت مو طبیعی

با افزایش شیوع طاسی‌های ژنتیکی و وراثتی به خصوص در مردان تمایل بسیاری از افراد به اعمال جراحی زیبایی کاشت مو با هدف دست‌یابی به ظاهری جذاب‌تر و جوان‌تر باعث شد تا بازار کار انواع جراحی زیبایی کاشت موی طبیعی رونق گیرد. در روش‌های جراحی تراکاشت یا کاشت مو، ریشه‌های موی مقاوم‌تر به ریزش ارثی از نواحی دهنده که در اغلب موارد از پشت سر انتخاب می‌شوند برداشته و به قسمت‌های فاقد مو وطاس سر منتقل یا به عبارتی کاشته می‌شود. اگر با کمک ذره‌بین به ریشه‌های مو نگاه کنید، متوجه خواهید شد که از هر یک از این ریشه‌ها یک الی چهار ساقه‌ی مو خارج شده که گرافت‌های تکی یا چندتایی مو نامیده می‌شوند. در جراحی پیوند یا کاشت مو نوین این گرافت‌ها به صورت دست نخورده و سالم منتقل خواهند شد.

تاریخچه کاشت مو

طاسی با الگوی مردانه در قرن نوزدهم نیز نادیده گرفته نمی‌شد و بسیاری از مردان در جست‌وجوی درمانی برای مشکل طاسی خود بودند. به صورتی که بسیاری از مدعیان از موقعیت استفاده نموده و مدعی می‌شدند که مصرف برخی نوشیدنی‌های دست‌سازشان یا مالیدن روغن مار بر سر منجر به درمان طاسی خواهد شد. به همین دلیل پزشکان و محققین برای جلوگیری از رواج این ادعاهای دروغین در صدد ابداع روشی برای درمان قطعی طاسی پوست سر برآمدند.
اولین گزارش کتبی از پیوند مو مؤفق برای درمان طاسی در انسان‌ها در سال ۱۸۲۲ در آلمان یعنی ۱۸۱ سال پیش منتشر شد. یک دانشجوی پزشکی، جراحی تجربی انجام شده توسط خود و استاد جراح‌اش به نام آنگر را بر روی حیوانات و همچنین در انسان ثبت نمود. آن‌ها توانستند در کمال مؤفقیت، مو را از یک منطقه از پوست سر بیمار به یک مکان دیگر آن پیوند زنند. در روش فلاپ‌، قسمتی از پوست سر دارای جریان خون و مو را به قسمت‌های طاس و فاقد مو منتقل می‌کردند. تا چندین دهه پس از آن سایر جراحان از روش ابداع شده توسط آنگر برای درمان الگوی طاسی ارثی استفاده می‌کردند. در اواخر قرن نوزدهم این روش را برای درمان طاسی ناشی از سوختگی یا سایر آسیب‌های فیزیکی محیطی در پیش گرفتند.
بدین ترتیب با گذشت زمان و پیشرفت علم، تکنیک‌های جراحی مدرن پیوند مو برای اولین بار در ژاپن در دهه‌ی ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰گسترش داده شد. جنگ جهانی باعث شد تا این روش تازه ابداع شده برای چند دهه از جهانی شدن عقب بماند. این روش بعد از جنگ جهانی دوم در خارج از ژاپن و سایر کشورها توسعه یافت. در سال ۱۹۳۹، دکتر Okuda، متخصص پوست ژاپنی و از پیشگامان جراحی کاشت موی طبیعی، با برداشتن تکه‌های کوچک از تمام ضخامت پوست مو از مناطق دارای مو و پیوند آن به مناطق بی‌مو برای اصلاح ریزش مو در پوست سر، ابرو و لب بالا استفاده کرد. به صورتی که بیش از ۲۰۰ مورد طاسی پس از سانحه با این روش تحت درمان قرار گرفتند. در دهه‌ی ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰دیگر جراحان ژاپنی گزارش‌های دیگری از پیوند مو مؤفق به مناطق دیگری از بدن غیر از پوست سر گزارش کردند. به گفته دکتر Okuda، این روش تا سالیان سال در سایر کشورهای جهان توسعه نیافته بود.
با این حال کاشت موی سر به عنوان یک درمان برای ریزش موی آندروژنتیک در سال ۱۹۵۹ توسط دکتر نورمن اورنریش در نیویورک انجام شد و نام او به عنوان پدر پیوند مو در جهان ثبت شد. هر چند پیش از او افراد دیگری در این زمینه به ابداعاتی رسیده بودند. در طول این دهه بیشتر پزشکان سعی در ابداع روشی داشتند تا با کمک آن مانع ریزش موها در محل جدید شوند. آن‌ها بیشتر از موهای حاشیه، پشت یا دو طرف سر برای این کار استفاده می‌کردند. این پزشک امریکایی نشان داد که مؤفقیت پیوند مو در درمان ریزش موی آندروژنتیک وابسته به شباهت بافتی محل گیرنده مو و میزان سالمی آن‌هاست. او همچنین در پژوهش‌های خود نشان داد که حتی موها در محل جدید خود قابلیت رشدی بیشتر از محل قبلی خود دارند. زیرا تا پیش از آن تصور می‌شد که موها در محل جدید نمی‌توانند به اندازه کافی رشد کنند. او در پژوهش منتشر شده خود در دهه‌‌ی ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰همچنین تأیید کرد که طاسی با الگوی مردانه یک بیماری ارثی قابل درمان توسط پیوند مو است. او توانست روش‌های نوین دیگری برای برداشت فولیکول‌های مو و پیوند آن با ظاهری بهتر در محل طاس سر کشف کند. در هریک از این تکنیک‌ها، تکه‌ای از پوست سر به منظور کاهش پوست فاقد مو یا پیوند مناطق دارای مو به سایر مناطق فاقد مو برداشته می‌شد. البته متأسفانه تفکر غلط مبنی بر احتمال عدم تضمین نتیجه‌ی زیبایی مطلوب ناشی از کاشت مو در محل جدید باعث شد تا برای سال‌های طولانی از تکنیک‌های پیوند بسیار بزرگ و با گرافت‌هایی با عرض ۴ میلی‌متر برای پیوند مو استفاده شود که البته به دلیل ظاهر مصنوعی و عروسکی خود رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب را غیر ممکن می‌‌ساخت. از آن‌جایی که این گرافت‌های بزرگ تنها گزینه‌ی درمانی ـ برای افراد طاسی که آرزوی بازگشت مو به سرشان را داشتند ـ بود باعث می‌شد تا آن‌ها به نتایج هر چند غیر طبیعی آن راضی شوند. بنابراین برای سال‌های بسیار جراحان توانستند از این روش نه چندان رضایت‌بخش کسب درآمد نموده و برای تغییر یا پیشرفت آن تلاشی نکنند.
با این وجود پذیرش روش پیوند مو به عنوان یک روش درمانی صد در صد در ترمیم موی افراد دارای مشکل طاسی طی چند دهه باعث شد تا پیشرفت‌های علمی و فنی جراحان ترمیم مو، یک عصر جدید، ایمن، مؤثر و از همه مهم‌تر دارای نتایج طبیعی مطلوب را ایجاد کند. تکنیک‌های میکروسکوپی و ابزاری دقیق و رشد و ظاهر طبیعی مو منجر به پیشرفت‌های امروزی شد. شناسایی طبیعی فولیکول‌ها (گروه‌های عمدتاً یک، دو یا سه فولیکولی) در پوست، و توانایی پیوند مؤفقیت‌آمیز هزاران گروه فولیکولی چندتایی در طول جلسات زیاد منجر به دست‌یابی به نتایج طبیعی شد.
در دهه‌ی ۱۹۷۰، تمام مراحل پیوند مو شامل پیوند گرافت‌های بزرگ و به عنوان تنها شاخه‌ی شناخته شده درمان طاسی آن زمان بود. مینی پیوند، روش دیگری با استفاده از گرافت‌های کوچکتر و برش‌های نواری از بافت دهنده بود که در سال ۱۹۸۴ به کار گرفته شد. با معرفی این روش از آن پس پزشکان شروع به استفاده از میکروگرافت، گرافت کوچک ۱ الی ۲ میلی‌متری در خط فرونتال سر پرداختند. روشی که در آن از گرافت بزرگتر در مرکز پوست سر همراه با گرافت کوچکتر در اطراف آن‌ها استفاده می‌شد تا ظاهری طبیعی‌تر داشته باشد، مینی میکرو نامیده شد. روش مینی میکرو به تدریج با روش پلاگین جایگزین و به آرامی به تنها روش اصلی جراحی ترمیم مو طی ۲۰ سال بعدی یعنی دهه‌ی ۱۹۹۰ تبدیل شد. استفاده از تعداد بسیار زیادی از گرافت‌های کوچک مینی میکرو در اواسط دهه ۱۹۹۰ محبوبیت بسیاری به دست آورد.
لیزر پیوند مو روش منسوخ شده‌ای دیگری از پیوند مو بود که در سال ۱۹۹۰ طرفداران بسیاری یافت و به عنوان یک روش پیشرفته ارتقا پیدا کرد. ولی به دلیل آسیب ناشی از لیزر به بافت پوست حین جراحی پیوند مو و زخم ناشی از آن و حتی تضعیف رشد مو منجر شد تا در سال ۱۹۹۶ در مقاله برنشتاین به چالش کشیده شده و در نهایت منسوخ شود.
در همین بازه‌ی زمانی برخی از پزشکان به دنبال ابداع روش درمانی دیگر برای طاسی سر به روش کاهش پوست سر دست یافتند که در آن منطقه طاس سر یا همان پوست سر فاقد مو کامل برداشته می‌شد و نوار پوست سر به سمت خطوط دارای موی سر کشیده و ترمیم می‌گردید. این روش درمانی طاسی سر دوران اوج طرف‌داری خود را در سال‌های ۱۹۸۰ تا اوایل سال ۱۹۹۰ سپری کرد، اما در نهایت به دلیل ایجاد زخم بیش از حد بزرگ و غیر طبیعی و از طرفی به خطر انداختن رشد مو‌ها، طرف‌داران خود را با کشف روش فولیکولی از دست داد.
با این حال، معرفی پیوند واحدهای فولیکولیFUT یا Follicular Unit Transplant توسط دکتر برنشتاین و راسمن در سال ۱۹۹۵، که در آن استریو میکروسکوپی کالبد شکافی پیوند برای کاشت موی سر به طور طبیعی استفاده می‌شد به طور چشمگیری مهارت‌های مورد نیاز جراح و کارکنان انجام پیوند مو را افزایش داد. در ابتدا، پیوند واحدهای فولیکولی مو با شک و تردید و مقاومت از سوی جامعه پیوند مو مواجه شد و با اکراه جمعی از پزشکان به تصویب رسید. در سال ۲۰۰۰، پیوند واحدهای فولیکولی به یک جریان اصلی در فرآیند کاشت موی سر تبدیل شد.

روش‌های کاشت مو

کاشت مو به روش FUT

در روش پیوند واحدهای فولیکولیFUT یا Follicular Unit Transplant باید ابتدا یک نوار از مو که معمولاً از پشت سر و اطراف گوش‌ها استفاده می‌شده است، برداشته و سپس نوار را بریده و گرافت‌ها را برای پیوند به محل مورد نظر جدا می‌کردند. این روش علی‌رغم نتیجه‌ی عالی‌ای که داشت به دلیل بر جا گذاشتن یک اسکار و زخم بزرگ ناحیه‌ی برش پوست دارای یک یک نقطه ضعف بزرگ بود.

کاشت مو به روش FIT

به منظور اصلاح معایب روشFUT روش دیگری به نام FITیا Follicular Isolation Technique به کار گرفته شد که یکی از بهترین روش‌های کاشت موی در گذشته محسوب می‌شد. در این روش به جای برداشتن نوار پوستی، فولیکول‌های مو به صورت دانه‌ای و جداگانه مستقیم از روی سر فرد بدون برش با قطر حدود ۱،۰ میلی‌متر برداشته می‌شد و به محل جدید پیوند زده می‌گردید.

کاشت مو به روش SAFER

با کشف روش دیگری به جای برداشت دستی فولیکول‌ها و گرافت های مو از ناحیه‌ی دهنده از دستگاه‌هایی استفاده کردند که البته نیاز به اپراتور داشت ولی به مرور این دستگاه به دلیل نداشتن ایمنی و استاندارد لازم کنار گذاشته شد و شرکت سازنده‌ی آن دستگاهی با استاندارد و ایمنی لازم را با نام SAFER که مخفف Suction Assisted Follicular Ex traction and Reimplantation است را وارد بازار کرد. البته این روش به دلیل نقص‌هایی که دارد بیشتر برای آموزش تکنسین‌های مبتدی کاشت مو استفاده می‌شود.

کاشت مو به روش BHT

اختراع روشFIT این اجازه را به جراحان داد تا بتوانند از موی بدن نیز به عنوان یک منبع برای پیوند موی سر استفاده کنند و روش دیگری به نام کاشت مو به روشBHT یا Body Hair Transplant که جدیدترین روش کاشت مو محسوب می‌شود، روی کار آمد. در این روش از موهای ناحیه‌ی سینه، کمر، ران و حتی ناحیه‌ی تناسلی برای برای کاشت موی سر استفاده می‌کنند و به روش پانچ فولیکول‌های مو را برداشته و در ناحیه‌ی طاس سر می‌کارند.

کاشت مو به روش SUT

به دلیل صرف زمان طولانی و نیاز به چندین جلسه مراجعه در روش‌ سنتی FIT، روش نوین دیگری با قابلیت انتقال مو با تراکم چند برابری و اتمام کار در یک جلسه کشف شد که با کمک دستگاه‌های اتوماتیک و بدون دخالت دست تکنسین کاشت مو می‌تواند بهترین نتیجه را با کمترین عارضه و بدون درد و خونریزی و نیاز به بی‌هوشی بر جا گذارد. این تکنیک پیوند مو که بهترین روش کاشت مو در حال حاضر محسوب می‌شود SUT نام دارد. این روش به دلیل کم عارضه بودن سریع‌تر از سایر روش‌ها بهبود می‌یابد و افراد با روش SUT دوران نقاهت کمتری را سپری می‌کنند.

کاشت مو به روش HRT

تمامی روش‌های کاشت موی طبیعی برای افرادی مناسب بود که در نواحی پشت سر یا بدن دارای منابع موی دهنده بودند. ولی پیشرفت علم توانسته برای افرادی که از موهای دهنده برخوردار نیستند یا به دلایلی چون بیماری های خاص امکان استفاده از موهای طبیعی آن‌ها نیست از بانک مویی که دارای ویژگی‌هایی مشابه موی خود فرد از نظر رنگ و جنس هستند و حتی قابلیت سشوار، تافت، ژل و حالت‌گیری را دارند، برای ترمیم مو در روشی به نامHRT استفاده شود. در این روش‌ می‌توان موها را در زیر پوست، روی پوست یا لابه‌لای موهای دیگر پوست سر کاشت.

کاشت مو با روش PRP

ترمیم مو در اکثریت قریب به اتفاق مردان و زنانی که از ریزش موی ارثی رنج می‌برند، کاربرد دارد. استفاده از درمان دارویی مانند فیناستراید یک میلی‌گرم برای کاهش سرعت یا توقف پیشرفت ریزش مو ارثی، در کنار روش‌های پیشرفته پیوند مو اجازه می‌دهد تا بسیاری از بیماران طی دو جلسه به اهداف خود از کاشت موی سر برسند. برای مردان و زنان مبتلا به ریزش مو، مشاوره دقیق با یک پزشک متخصص ترمیم مو به منظور تعیین درمان (یا ترکیبی از درمان‌ها) کارآمد و مؤثر و رسیدن به اهداف خود از ترمیم مو توصیه می‌شود. گاهی اوقات ممکن است در کنار درمان‌های دارویی ریزش مو مانند مینوکسیدیل از یک روش غیر جراحی دیگری به نام PRP یا Platelet Rich Plasmaاستفاده شود که در آن پلاسمای حاوی پلاکت را که از خون خود فرد دریافت نموده‌اند را به سرش تزریق نموده تا با استفاده از خاصیت تحریک رشد پلاکت‌ها منجر به آغاز و افزایش رشد طبیعی مو در پوست سر می‌شوند.

خطرات و عوارض کاشت مو

پیوند مو یک روش جراحی سرپایی خارج بیمارستانی تقریباً امن و فاقد خطرات و عوارض قابل توجه است که معمولاً در مرکز کاشت مو یا کلینیک کاشت مو انجام می‌شود. اما با این حال این جراحی زیبایی نیز همانند سایر اعمال جراحی زیبایی دارای خطراتی است. برخی از خطرات جزیی و عوارض موقت ناشی از کاشت موی طبیعی شامل:

  • نازک شدن موقتی موها: هرچند این عارضه بسیار نادر است اما ممکن است پس از جراحی پیوند مو باعث نازک شدن برخی از موهای از قبل موجود شود. روند بازگشت موهای نازک به حالت طبیعی خود به چند ماه زمان نیاز دارد؛
  • خون‌ریزی: خون‌ریزی در برخی از موارد طبیعی است و با فشار ساده متوقف خواهد شد. ولی خون‌ریزی مداوم عارضه‌ی نگران‌کننده محسوب می‌شود که ممکن است در کمتر از یک درصد موارد رخ دهد. در این موارد به ندرت به بخیه یا دوخت اضافی نیاز می‌شود؛
  • درد: معمولاً درد ناشی از جراحی پیوند مو نادر و نسبتاً کم است. نیمی از بیماران هیچ دردی را احساس نمی‌کنند و نیمِ دیگر نیز با مصرف مسکن و داروهای کاهنده‌ی درد برای چند روز پس از عمل آرام خواهند شد؛
  • بی‌حسی: برخی از بیماران درجاتی از بی‌حسی گذرا و اجتناب‌ناپذیر را تجربه می‌کنند. این بی‌حسی معمولاً در ناحیه دهنده‌ی مو بروز می‌کند و به طور کلی ۳ الی ۱۸ هفته طول می‌کشد تا بهبود یابد. این عارضه به ندرت ممکن است دردسرآفرین بوده و یا طولانی‌مدت شود؛
  • سکسکه: ممکن است کمی تعجب‌آور باشد که سکسکه یکی از عوارض عمل جراحی کاشت مو است. تا به امروز علت ایجاد آن پس از جراحی ترمیم مو شناسایی نشده است، اما به نظر می‌رسد سکسکه اغلب و در بیشتر موارد پس از عمل جراحی پیوند موی کاهش پوست سر رخ می‌دهد. احتمال بروز این عارضه حدود ۵ درصد است. این حالت معمولاً چند ساعت تا چند روز طول می‌کشد؛
  • خارش: خارش عارضه‌ای است که در اکثر موارد رخ می‌دهد، اما به ندرت سخت و آزاردهنده می‌شود. خارش سر فقط چند روز طول می‌کشد و شامپو زدن موها و استحمام روزانه ناراحتی ناشی از آن را رفع خواهد کرد؛
  • ورم: تورم ناحیه‌ی جراحی و پیوند مو به ندرت رخ می‌دهد. در صورت بروز می‌تواند بر پیشانی و اطراف چشم تأثیر گذارد و طی ۱ الی ۲ روز بهبود یابد؛
  • التهاب یا عفونت فولیکول مو: التهاب یا عفونت پس از کاشت مو به ندرت و با احتمال یک در هزار اتفاق می‌افتد که البته به راحتی با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود؛
  • زخم: زخم کلوئید یا اسکار برجسته و قرمز رنگ در نواحی کاشت و برداشت نیز به ندرت (یک در هزار نفر) رخ می‌دهد؛
  • کیست: یک یا چند کیست ممکن است در منطقه گیرنده مو به وجود آید. این کیست‌ها معمولاً خود به خودی بعد از چند هفته یا بلافاصله پس از جراحی با درمان‌های مختلف ساده ناپدید می‌شوند. آنها معمولاً به قطری حدود ۲ الی ۳ میلی‌متر و در اندازه‌ی جوش کوچک بروز می‌کنند.

باید توجه داشته باشد که هر زمان که پوست انسان بریده شود، توسط فرآیندی به نام فیبروز بهبود می‌یابد. به دلیل کوچک بودن مناطق پیوند و ترمیم مو، فیبروزهای ایجاد شده ناشی از فرآیند کاشت موی طبیعی تقریباً غیر قابل شناسایی خواهند بود و دیده نمی‌شوند.

نوشتن دیدگاه